Eerste les na mijn first solo. En wat een prachtig weer. Goed zicht, strak blauwe lucht met hier en daar een cumulusje. En 6 tot max 9 knopen op de baan.

Eerst een paar circuits met Ferry en daarna als alles ok gaat weer solo. Super veel zin in. Ik maakte 3 super landingen.

Wij begonnen met een static takeoff, remmen erop houden, vol vermogen geven en bij 50kts (zoals gewoonlijk) rotatie en met 57 kts uit grondeffect stijgen versnellend naar 65 kts. Een short field takeoff dus.

De eerste landing was in de stallwarning en boterzacht. De tweede zonder flaps en weer zacht met netjes eerst de hoofdwielen. En de derde was, tsja. Ik was tijdens het klimmen na de touch & go vergeten de flaps van takeoff stand naar cruise te zetten. Dus toen ik op downwind zat had ik mijn flaps al in landingstand, maar dacht (dus zonder mijzelf te crosschecken, weer een les geleerd) dat ze in take-off stand stonden. Hier kwam ik wel achter maar zat op final veels en veels te hoog omdat ik bij het draaien op base te weinig hoogte kwijt kon raken. Het hielp ook niet dat er thermiek was. De draai van base naar final was dus ergens op 600ft. Dit werd een enorm steile approach. Maar ik wou de uitdaging aan. Er zit toch ergens iets mannelijks in mijn brein. Het was moeilijk de juiste snelheid te houden en genoeg hoogte te verliezen maar het is mij gelukt! Achteraf gezien had het natuurlijk mooier gekund. Maar ach, als leerling van deze fout leren en toch een landing eruit kunnen halen is voor mij feest. Thuis hebben ze het filmpje tig keer moeten kijken terwijl ik met een grijns achter het scherm zit. Nee ik loop niet naast mijn schoenen, zweef erboven. Uiteraard zou ik solo deze “stunt” niet uithalen en er gewoon een go around van maken.

Bij de verkeerstoren zette ik Ferry af en mocht solo wat circuits doen. Als ik maar voor 13uur terug was want Q zou met iemand anders op stap gaan. Nu met minder zenuwen, wat extra zelfvertrouwen en niemand behalve onbekenden en mijn instructeur die meekijkt, zou ik extra van gaan genieten. Na het doen van de run-up checks reed ik naar de holding point van de baan en wachtte op 3 andere kisten die nog in circuit waren en nummer 1 was op final. Q begon opeens erg ruw te draaien en de motor sloeg af. Dat werd dus geen solo voor mij vandaag. Maar daar sta je dan met je trots. Twee andere kisten achter mij wachtend en vast denkend “wat doet die muts? o o o vrouwen achter het stuur”. In mijzelf schreeuw ik terug “is een knuppel hoor!”.
Ik vertel direct aan de toren dat de motor ruw begon te lopen en afsloeg en vroeg advies. Advies was proberen te starten en terug te taxiën naar de club. Maar het opnieuw starten lukte niet meer. Q was ziek.
Dus ik werd opgehaald en werd Q terug gesleept naar de club. Achter mij was iemand anders die zijn first solo zou gaan vliegen. Arme jongen ziet voor hem iemand anders met motor pech, net voor ze wil gaan vliegen. Hoop niet dat dat de zenuwen heeft verergerd. Maar op Facebook zag ik ’s avonds blije foto’s, dus zijn solo is goed gegaan. “Gefeliciteerd!”, als je meeleest, “Sorry voor de vertraging.”

Inmiddels is het probleem ontdekt en verholpen en is Q weer beter. En heb ik na een borrel die avond het ook een plekje gegeven. Het is niet leuk als zoiets gebeurt. Helemaal niet als leerling voor je 2de solo. Ik had geluk dat het druk was in circuit en dat ik moest wachten. Anders had ik eerder in take-off gezeten en is de uitkomst daarvan onzeker. Maar dat geldt voor zoveel zaken. ‘Gelukkig was ik 10 minuten later van huis vertrokken anders zat ik in die kettingbotsing op de snelweg. Gelukkig was ik binnen nadat het bliksem de grond raakte waar ik net liep. Gelukkig had ik net de auto geparkeerd toen ik een klapband kreeg. Gelukkig had ik mijn schoenen ipv sandalen aan toen ik in die hondendrol stapte.’ Geluk… dat heeft elke mens nodig. En als je pech hebt, moet je op je kennis en ervaring vertrouwen.