Zo dat doen we eventjes, dacht ik vanochtend vroeg. Na veel geannuleerde lesjes (wind, wind en wind) eindelijk weer na bijna een maand les. Dat geplande lesje “uitwijken naar Teuge” ter voorbereiding op mijn solo. Thuis al de kaartjes bekeken. Circuit van Teuge, de route en alle bijzonderheden. Na een zeer succesvolle laatste les, dacht ik dat ik dit wel eventjes zou ‘nailen’.

Even snel een VFR kaart gekocht. Online alles al bekeken maar moet toch zelf zo’n kaart hebben. Al die mooie appjes en de Garmin in de Q is leuk, maar zo’n kaart moet je wel verplicht bij je hebben. Opgevouwen stop ik hem in het zijvak in de Q.

Een prima takeoff van EHLE. Wij verlaten het circuit en alles onder controle. Vliegen uit de polder en nu mag het avontuur beginnen. Teuge zoeken. Ferry zet de Garmin even op de vluchtinformatie scherm zodat ik niet de “Tom Tom” kan gebruiken en vraagt mij de net nieuw gekochte VFR kaart te pakken. Eitje, die pak ik wel even. Wat volgt is een hilarische sketch. Ik had mij niet gerealiseerd dat die kaart zo groot was. En dat ding uitvouwen, vliegend in de thermiek bellen die af en toe even een vleugel een kopstoot gaf, was wel een typisch “vrouwenmomentje”. Hartstikke stom natuurlijk dat ik de kaart niet eerst even rustig op de grond had bekeken.

Een ander circuit vliegen (langere base, kortere final) viel behoorlijk tegen. Ook een smallere en kortere baan naderen was moeilijker dan ik dacht. Ik dacht voldoende te hebben geanticipeerd dat mijn perspectief anders zou zijn, maar in de lucht hangend was dat kleine baantje (ik ben verwend met Lelystad) uitdagender dan ik dacht. Bij Teuge geen rechte wegen, kanalen en veldjes dat je als referentiepunt kunt gebruiken en welke je vliegend in een rechte lijn kunt volgen. Apeldoorn, Twello, een wit huisje die je moet vermijden, boerderijtjes, kronkelige rivieren en wegen, bossen met stiltegebieden waar je omheen moet. Het zweet brak mij uit. Het was hard werken. En ik werd behoorlijk gefrustreerd met die hele ‘administratie’. Ondanks wat stuiterende touch & go’s, de Q heel gehouden en vermoeid terug naar Lelystad. Helaas was die landing één van mijn slechtste dus mijn hoofd stond op oorlog aan de grond.

Jammer. Geen goed lesje. Wel veel geleerd, heel veel. Maar had meer van mijzelf verwacht.

Bijgekomen en opgedroogd in het zonnetje achter de hangaar, kwam Barry aangereden. We hadden een vluchtje bollenvelden gepland. Het zicht was behoorlijk verbeterd. We hadden een prachtige vlucht. Helaas waren veel bollenvelden al geleegd. Maar we hebben een erg leuke route gevlogen.

vluchtje

Schiphol – Amsterdam – Bennebroek – Zandvoort – IJmuiden – Heemskerk – Volendam en terug naar ons vertrouwde stekkie EHLE. Het was een mooie gezellige afsluiter van de dag en ik had het als oppepper en motivatie nodig. Volhouden en niet opgeven. Die droom gaat uitkomen. “It’s not how fast you get there, but how long you stay.”