Afgelopen vrijdag, 1 november 2013, was het groot feest. De PH-KLQ (Aquila A210) was jarig. Onze gevleugelde kind was 1 jaar jong geworden. Een mooi excuus als thema voor de Social Evenening. Eerst gaf Piet de Hondt een lezing over AIRAC (Aeronautical Information Regulation And Control). En daarna mochten wij met champagne troosten op nog vele jaren plezier en veilige landingen met de Q. Zoals altijd waren de hapjes en drankjes uitstekend verzorgd door Linda en Ard en was het een zeer geslaagde gezellige avond waarbij we niet alleen weer veel hebben geleerd maar ook erg hebben gelachen.

qtje-300x300Tijdens de avond heb ik mijn uiterste best gedaan mijn angst voor de aankomende stall oefeningen te verbloemen met wat glimlachen en zenuwachtige kleine meisjes giechels. Niemand trapte erin.

Gek genoeg heb ik er het weekend weinig aan gedacht maar maandagochtend verkoos ik toch maar een kopje thee over mijn gewoonlijke bakken koffie. Het weer zag er verre van vriendelijk uit en mijn gevoel had de grootste ruzie met mijn verstand. Mijn verstand hoopte op goed zicht zodat toch die stall oefeningen konden beginnen, mijn gevoel hoopte op een cancel of tenminste alleen circuits vliegen. In Lelystad klaarde de lucht al wat op.

Het zou echt gaan gebeuren :-S

Zoals beloofd heb ik mijn gemopper en gepiep tot een uiterst minimum weten te brengen. Tenminste, dat dacht ik. Mijn instructeur is niet voor de gek te houden. Hij heeft al te veel vrouwen opgeleid tot hun PPL. Na twee demonstraties van stall naderingen en het inhouden van mijn adem, was eindelijk mijn gevoel het eens met mijn verstand, het stelt weinig voor. En toen was het mijn beurt. En low and behold, het ging super. Rustig de neus naar beneden en vermogen geven. Weinig tot geen hoogte verlies. Hoera! Een sprong in de lucht maken, is een beetje dubieus in een vliegtuig, dus die liet ik achterwege. Maar meer omdat ik wist dat een full stall eraan zat te komen. Maar eerst met flaps en met een beetje vermogen een stall naderen en corrigeren. Daarna weer zelf proberen. Alsof ik alles wat ik net heb geleerd was vergeten, werd ik weer zenuwachtig voor de full stall demos. Na twee demos en 1 wingdip, vroeg mijn instructeur of ik het nu zelf wou proberen. Doodmoe paste ik. Volgende les. Niet meer omdat ik bang was, die angst is nu weg. Ongegronde angst trouwens. Maar aangezien ik inmiddels een volle blaas had was het niet echt verstandig geweest zelf een full stall te corrigeren en straks iets te veel negatieve Gs te pakken en alles door een gele waas te zien.

uitzicht-300x300Het vliegen zelf gaat mij steeds beter af is. Ik heb zelfs tijd af en toe te realiseren dat ik vlieg en van het uitzicht te genieten. Dit klinkt heel gek. Maar tijdens les ben ik zo gefocused op alle nieuwe dingen, dat ik geen tijd had te beseffen dat ik in de lucht hing en ik het domein van de wolken en vogels bevond. Voor mij bezorgde dit les twee eureka momenten. De eerste dat stalls helemaal niet zo eng zijn en de tweede dat ik schijnbaar meer zaken automatisch en zelfverzekerd uitvoer en kan beginnen met het genot dat vliegen heet.

Die dag landde ik nog verliefder op vliegen dan ik dacht dat ik al was. Om even te proeven hoe echt vliegen is en niet simpel wat bochtjes en klim en daal oefeningen maar met het letterlijk spelen met dat kleine beetje lift dat je nog hebt.

En nu begrijp ik waarom al die vliegvriendjes mij probeerden te overtuigen dat stalls leuk zijn. Het waren wijze woorden.