Het is even terugbladeren om me weer te herinneren wanneer Paul en ik ooit op de agenda hebben gezet dat we samen met Q naar Biggin Hill wilden. Dat terugbladeren doe ik tot de zomer van vorig jaar, vlak voordat Paul zijn PPL haalde. We waren allebei gefascineerd door de wetenschap dat je zelf, in een SEP kist, met alle gemak overigens, zo blijkt later, het kanaal kan oversteken voor een leuke vlucht naar bijvoorbeeld Biggin Hill.

Biggin Hill is een vliegveld dat ten zuiden van Londen, maar ten noordoosten van Gatwick ligt. Het veld ligt dichter bij het centrum dan alle grote velden. En omdat je voor London City een soort site-checkout nodig hebt, én een MEP ‘or above’, is Biggin Hill dus de ideale gateway voor een paar bier en een Fish ’n Chips. Waar ze in de USA dus de $100 burger hebben, bestaat hier dus zoiets als de €250 Fish ’n Chips. Niet meer over zeuren, plannen!

Een vliegvriend van mij heeft al letterlijk 7 keer het plan gehad om naar Dunsfold te vliegen. Dat is het PPR veld waar ook vaak Top Gear opgenomen wordt. Al die 7 keren zijn niet doorgegaan door een of andere meteo-omstandigheid, waarbij prut, oftewel slecht zicht, lage bewolking, of gewoon embedded CB’s vooral boven het kanaal roet in het eten gooiden. Dat biedt goede hoop, en we plannen in december 2 weekenden, wetende dat we ongeveer 20% kans hebben dat het doorgaat. Het eerste weekend is eigenlijk nooit een optie geweest. Bagger weer, regen, bleh. Het tweede weekend leek qua forecast goed, maar de gezondheid van mijn CoCo liet te wensen over. Een NoGo dus. En dat bleek achteraf een prima excuus om niet op een veldje in de UK opgesloten te zitten, want die zondag ( de tweede dag, de geplande terugreis ) was het bereslecht. Veel mist. Later op de dag marginaal vliegweer. In ieder geval niet voldoende voor 2 gasten die graag als ze 75 zijn nog eens een mooie anekdote over deze reis willen doorvertellen aan die rookies op de club, die dan inmiddels volledig elektrisch rondvliegen.

We plannen 2 nieuwe weekenden in februari en maart. Vol verwachting kijken we bijna autistisch vaak naar de meteo, het ziet er best goed uit, Zó goed dat ik weer het GAR (General Aviation Report, nodig om van of naar de UK te vliegen) ga invullen. Dat doe ik met GARonline.com, dat kost wat geld, maar maakt het submitten een stuk makkelijker dan met de gratis AOPA dienst, omdat je je gegevens en de gegevens van de kist, de vlucht, etc. kunt bewaren, en kunt hergebruiken voor een volgende poging. Dit systeem heeft nog een handige functie, vlak voor het submitten checkt ie nog even de geldigheid van de paspoorten op de dag van de vlucht. Voor de heenvlucht? Geen probleem. De terugvlucht dan. Error. Error wat? Ooh, het paspoort van Paul is maar tot zaterdag geldig. Intussen verslechtert het weer voor die zondag weer en overwegen we nog even om in Frankrijk te overnachten, nadat we Biggin Hill hadden aangedaan. Maar dat doen we niet, we gingen voor de Londen-experience. Het weer werd langzaam slechter en dit keer dus weer 2 redenen om niet te gaan!

De vierde keer is het raak!

CAVOK gepland voor de heenweg, hier en daar een wolkje en een hogedrukgebied op de terugweg. Nog wel een beetje wind, maar dat mag geen…. Nee dat mag wél een naam hebben. Paul heeft de Q de dag ervoor al tot MTOW getankt, en heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook zijn dochtertje tijdens het taxi-en een beetje aan het vliegtuig te laten wennen. Op zaterdag komen we om een uur of 9 op de club, en het ziet er stralend mooi uit! We nemen een volle bus olie mee, zwemvestjes, wokkels voor de tie-down, onze tas met kleren (die vergeet ik nog wel eens bijna), checken nogmaals het weer, de notams, en off we go. We gaan er lang over doen, want we verwachten 30-35 knopen headwind. Op de heenweg besloten we dat de rechter-stoel-zitter de navigatie en de RT doet. We hebben aan het eind van de rit besloten dat dat voor ons beide niet lekker werkt. Je bent als passagier niet scherp op radio calls, het voelt gewoon erg onnatuurlijk, en we zijn de hele tijd bezig met elkaar op zaken te wijzen, in plaats van het te doen. We vliegen volgens flightplan door de EHRD CTR en vragen of we via de M arrival, vanaf Papa naar ‘the river’ mogen om een zuidwesterlijk track op te pakken. Geen probleem bij Roffa Tower, en voor we het weten zien we de Zeeuwse eilanden opdoemen. Maar niet voordat ik mijn schoonzus nog even een Whatsappje stuur met foto’s van haar huis, dat vlakbij het veld ligt. Handig die 4G dekking in de lucht. Eenmaal aangekomen bij Oostende mogen we via Costa de kust blijven volgen, en als we het veld visual hebben krijgen we een clearing voor een direct righthand base voor runway 26. Zo gezegd, zo gedikkidikkidaan vliegen we netjes op de 26 af, en verprutsen de landing een beetje door niet genoeg te decrabben en een stuiter. Go-around dan maar. Want Q is ons lief, en we willen nog wel een rondje. Dit keer een linksom circuit, en we moeten voorrang geven aan een andere kist die in het rechsom circuit een stuk voor ons zit. Die baan in Oostende is zó lang dat zelfs een lokale leskist een tijd op de baan rijdt voor íe een exit kan nemen, en wij krijgen een breakoff to the right voor de kiezen. Na rondje 3 hebben we heel Oostende van alle kanten gezien. En staan we keurig op het Belgische beton. Wel een ruime 2 uur verder, en met te weinig mogas in de vleugeltjes voor een vlucht naar de UK zonder de billen van elkaar te doen. Tanken dus. We hebben de neef van Urbanus die ons in zijn busje langs de formaliteiten sjouwt. Eerst te voet naar een oude schuur voor de security. Dan met t busje langs de kerel die straks gaat afrekenen om brandstof te bestellen. Daarna naar de politie voor de formaliteiten om het Schengen gebied te verlaten. Dan weer terug naar de afrekenmeneer. Intussen weten we alles over de humor van Duitsers ( not ), de festiviteiten in Oostende, de kusttram, en noem het maar op. Zijn verhaal over de landingsgelden neemt proporties aan die ze op schiphol alleen maar dromen, Gelukkig maakt deze belg-met-plezier-in-z’n-werk een gebbetje, en doen wij lekker mee. Na alles bij elkaar een uurtje hangen we weer op weg naar Londen. Via Koksijde ( dicht ) óver de CTR van Calais begint de overtocht in het zonnetje, op FL65. De wind snoept op dat moment een knoopje of 45 tot 50 van onze groundspeed af. Ingecalculeerd, maar toch.

image3

Tijd zat om te genieten van de blik op zowel de kust van Frankrijk als de kust van de UK, zonder daarvoor met je hoofd te hoeven draaien.

image2

Halverwege het kanaal meldt Oostende approach dat we naar Londen Info kunnen, en hop, daar zijn we dan, basic service krijg je daar. Niets anders dan hier, alleen daar hoor je het eigenlijk te vragen merken we op de radio. De basic service houdt wel in dat we netjes onze route en geplande hoogte doorgeven, en dat we voor de descent netjes worden gewaarschuwd als we bijna naar Biggin Approach mogen. Ondertussen lijkt het of we steeds een beetje dalen, maar het tegendeel is waar, ze hebben de grond langzaam omhooggedaan, zo meldt ons Skydemon. Biggin approach wil dat we ons melden als we 3NM van het veld af zijn. Voor de zekerheid rapporteren we nog het VRP Sevenoaks, maar daar heeft de controller weinig interesse in, wederom op 3 mijl roepen. So gesaid, so gedone, op 3 miles uit krijgen we, uiteraard in complete tegenstelling tot de procedure met een circuit entry via het ‘dead end’ van het circuit ( aanvliegen op het crosswindleg ), een direct lefthand base aangeboden. We moeten ons weer melden als we op base zijn. Dat is zonder dat je het veld kunt zien nog best even mikken, want de baan ligt zowel op als achter een heuvel. Maar hee, onze digitale vriend bevestigt onze inschatting, we hangen op base. Nog wel hoog, en op cruisesnelheid, dus hop, snelheid eruit, flaps naar benee, en de kist erachteraan. Prachtig om te zien hoe dat teletubbielandschap zich onder ons laat wegslepen door het gezoem van Q. De baan ligt er mooi bij, en loopt aan het eind een beetje op. Grappig, want dat merk je vooral als je terug taxiet en stationair moeite moet doen om niet vanaf de taxiway weer in takeoff te gaan. Trouwens, we zitten nog steeds bij Biggin Approach. Geinig. dat willen ze blijkbaar zo. ook de landingsklaring en taxi instructies van dezelfde controller gekregen.

image4

Na het parkeren van de kist, op aanwijzen van de marshaller, zijn we welkom in de lounge van het vliegveld, waar we gratis drankjes krijgen en we ook gelijk even een sandwich eten. Want trek hebben we wel inmiddels, na dik 3 uur vliegen in 2 legs.

image5
We laten een taxi komen die ons naar ons hotel brengt, wat een kwartiertje rijden verderop in het Bos en Lommer van Londen blijkt te liggen. Het Holiday inn express hotel in Croydon. vanaf het hotel hop je binnen een paar minuten een trein in die je in 20 minuten naar Victoria brengt. Ideaal, en lekker goedkoop ( 70 pond incl ontbijt voor een 2-pers kamer ). In Londen doen we ‘ons ding’. We spreken af met een vriend van Paul en doen voor iedere landing een biertje. Daarna nog even lekker in een pub aan een heerlijke fish&chips gezeten, en weer terug naar het hotel, want de volgende ochtend willen – nee moeten – we vroeg weg zijn.

image8

image7

Niet alleen om het uur tijdverschil, maar ook als gevolg van de TAF voor Gatwick, die ons opzadelt met scattered op 800 voet, en daarna verslechterend weer… De meteo voor onze geplande stop in le Touquet zien we met argusogen aan. Als dat zo blijft moeten we morgen een plan B maken, en… u raadt het al, in de taxi naar het veld, onder een clear blue sky (!! ) maken we een plan B direct naar Lelystad. Er ligt lage overcast over noordwest frankrijk, en de wind is uit het zuidwesten. Dat front komt dus ook langzaam op onze route terecht, maar we kunnen het volgens plan een paar uur voorblijven. Dat betekent wel, met de wind in de rug, dat we de backup reservering van Eric-Jan Oud met Piet de Hondt nog wel kunnen laten slagen. We nemen contact op met Eric-Jan, die -naar later blijkt- een prachtige solo overland vlucht heeft kunnen doen.

image9

image10

image11

Dat garonline.com is dus wel verdomde handig, want we gaan naar een ander veld en moeten dus behalve ons flightplan ( telefonisch via het FIO ) ook onze GAR omklussen. Dat is in een paar klikken geregeld. Nog even wilde de handling meneer moeilijk doen over ons flightplan, maar as we speak komt dan toch het geratel van de matrixprinter met goed nieuws voor ons. Ons plan is er, en we kunnen ons klaarmaken voor vertrek. Nog even Avgas kopen voor de prijs waar je in Nederland niet eens mogas voor tankt ( zeker niet als je ook nog de tax refund formulierelarij invult ), en hop, voor we het weten hangen we voor een kleine 2 uurtjes in de lucht. We klimmen elke keer als de airspace het toelaat weer een beetje hoger om op FL55 het kanaal over te steken. Inmiddels zien we het front ook al liggen. Het is een band van ongeveer 10-15 nm breed, die schuin onder ons doortrekt. Vanwege de hoogte, en aan beide zijden van het front weer zicht op de grond / het water gaat het oversteken van de strook bewolking zonder problemen. na een lekker stuk touren zijn we weer in Lelystad, en kunnen de Q in het zonnetje buiten laten staan voor Eric-Jan, die al onderweg is naar het veld.

image12

Dit is echt een kick-trip die pas na dagen de glimlach een beetje van je gezicht laten verdwijnen. Zeker als je bekijkt dat je 2 dagen puur vliegplezier hebt. Alles bij elkaar, dus inclusief taxi’s, eten, hotel, vliegen, landingen etc. heeft dit weekendje ons een dikke 500 euro pp gekost. En dat is iets waar ik weer gelijk voor aan het sparen ben.

Iemand mee naar Helgoland?