De eerste les na twee maanden pauze was een drama. De tweede les hadden wij unusual attitudes geprobeerd op een veilige hoogte. Flink scherpe bochten en andere “enge” dingen. Allemaal veilig en gecontroleerd. En eindelijk mijn angst voor langzaam vliegen in bochten ergens op een wolkje achtergelaten. Ook fijn te weten dat ik niet luchtziek word.

En toen, les van 14 augustus 2014. Ik maakte redelijk mooie landingen en het was erg warm. Na de 8ste landing snakte ik naar een blikje jus d’orange uit onze automaat en was blij dat we richting de club aan het taxiën waren. Maar plots zegt Ferry “ik wil eigenlijk even langs de havendienst.” Waarop ik verbaasd antwoordde “WAAROM???!!!” Ferry: “Nu mag je het zelf doen.” Een gigantische adrenaline stoot en eerste reactie “ha ha, nee, nee, nee, nee, echt?”
Ik heb toen besloten niet mijn solo te doen. Ik was er wel van overtuigd dat ik het kon maar mentaal was ik er echt niet klaar voor.

De volgende les had dus extra lading. Want zou dit de dag worden waar ik sinds mijn 7de naar uit kijk en al talloze keren heb gedroomd?

Mijn vliegvrienden waren allemaal stiekem op de club. Met camera’s en Lelystad radio op volume 100. Helaas te veel crosswind. Wel weer een super les en nieuwe dingen geleerd zoals slippend binnenkomen, zonder flaps landen, etc… maar een solo was niet verantwoord geweest. Toch wel met z’n allen gezellig gegeten bij Flantuas en geproost op mijn toekomstige solo. Ik voelde mij enorm bezwaard dat de lieverds waren gekomen om heel misschien mijn mooiste moment te delen en te vieren maar het niet door kon gaan. Bewijst toch maar weer wat een bijzonder leuke club wij hebben.

Dinsdag de 19de weer heerlijk gevlogen. Overal buien om ons heen. Een prachtig gezicht. Nu weer nieuwe dingen geleerd. Circuits en landingen met variabel wind. Zonder en met flaps landen. Downdrafts. Kudde ooievaars. Weer een motorstoring simulatie in takeoff. Het was hard werken maar ik voel mij zo veel meer vertrouwd in Q dat ik bits en bytes genoeg overhoud ook tussendoor te genieten van de leukste hobby die er bestaat.
Mijn eerste landing was, ik quote even mijn instructeur, “konings”. Ook echt voor het eerst dat ik bijna mijn mondhoeken uitscheurde van de grote glimlach op mijn gezicht. Die was werkelijk waar, gezien de omstandigheden vooral, echt super mooi en smooth. En de landingen erna waren ook best prima. Wij werden alle kanten opgeschud en elke approach was anders wegens overtrekkende buien, maar ik heb elke keer toch Qtje veilig kunnen neerzetten voor een touch & go en was verbaasd over mijzelf. Ik ben echt uber trots op mijzelf.

De solo

Ferry had een lesje geboekt op donderdag de 21ste en belde of ik kon. Het weer was wat gunstiger voorspeld. Die ochtend voelde ik de zenuwen goed in mijn buik. Na het controleren van het weer, vooral de wind, had ik de hele weg richting Lelystad Airport kriebels in mijn buik. Eenmaal in Q weer rustig en mooie landingen gemaakt. Na de 4de landing vroeg Ferry of ik naar de verkeerstoren kon taxiën. Ik sloeg een diepe zucht. Het gaat gebeuren. Straks moet ik het alleen doen. Ik onderteken een verklaring voor mijn solo en tegelijk bedenk ik in mijzelf “mocht het ergste gebeuren, het allerergste… dan heb ik in ieder geval mijn aller aller grootste droom verwezenlijkt.” Met gigantische zenuwen en trillende handjes deed ik de checks. Door mijn hoofd gaat “ik mag straks mijn (deels dan) kist van 1,8 ton alleen de lucht in meenemen. Pfff…

Pas bij het oplijnen op de baan, met mijn hand op de gashendel, valt een kalmte. De zenuwen gleden van mijn rug. Ik keek naar het einde van de baan, de lucht in en weer naar het einde van de baan. The road to my dream. Ik geef gas en voor ik het weet vlieg ik alleen. Alsof alles in slowmotion gaat voel ik dat ik alle tijd heb. Ik vergeet niks en vlieg een perfect circuitje. Mijn eerste touch&go wordt helaas een go around. Ik kwam te snel binnen en Q wou niet naar mijn smaak snel genoeg zakken. Ik ben nu lichter en dat merkte ik. Hindert niet, gas erop en opnieuw. Mijn tweede werd wel een touch&go. Niet de mooiste maar prima. Ik lach, eindelijk kon ik lachen. Ik voel tranen van geluk opkomen en begin tegen mijzelf te praten “niet janken, vliegen, straks feest, nu vliegen”. De gehele solo vlucht heb ik hardop tegen mezelf gesproken “carbheat, check heb ik al gedaan. Carbheat! Ja muts heb je al gedaan, ok. Prop high. Ja prop is high. Motor nog blij. Ja alles is blij. Ik blij? Ja heel blij, nee niet huilen, focus. Wat een mooi zicht vandaag. Klaar voor landing? Ja van links naar rechts. Yep, alles is klaar. Ok daar ga je. Nu mooi landen.” In de lucht kijk ik naar de hangaar van de club. Ik zie niemand. Dacht anders even te zwaaien. Maar ze zaten bij Flantuas op het terras op krukjes te filmen.

Mijn 3de en laatste circuit eindigt in een fullstop landing. Een super landing. Had iets meer mogen flaren, maar hij was zacht, mijn eerste solo fullstop landing waar ik trots op mag zijn.

Met de vlinders in mijn buik parkeer ik Q bij de hangaar. Ja, nu mag ik huilen. Huilen van blijdschap. Ik stap uit en krijg 2 emmers water over mij heen. De mooiste dag van mijn leven die ik nooit zal vergeten. Snel weer. Ik kan niet wachten tot ik weer kan vliegen. Het wordt steeds leuker.

Hieronder mijn solo vlucht in beeld. Dank aan mijn lieve vliegvrienden en vooral dank aan mijn instructeur die mij zover heeft gekregen. Nog genoeg uren te gaan… maar ik geniet van elke moment. Wat een gaaf avontuur is dit!

🙂